Herengracht 392 A + B

Herengracht 390 en 392 vormen een zandstenen halsgevel-tweeling uit 1665, gebouwd in de stijl van het Hollands classicisme en in de literatuur toegeschreven aan Justus Vingboons. In de vleugelstukken staan een mannen- en een vrouwenfiguur met lege wapenschilden; bij nummer 390 houden zij een koord vast dat de huwelijksband symboliseert. Het pand is beschermd als rijksmonument onder nummer 1831. De registeromschrijving noemt naast de gevel uitdrukkelijk ook de gebeeldhouwde stoep en de kelderpui.

Achter die gevel gaat een klassiek Amsterdams voor- en achterhuis schuil, verdeeld over twee kadastraal gesplitste appartementen: een royaal hoofdappartement over begane grond en souterrain, en een zelfstandige souterrainwoning met eigen entree. Daarachter ligt, verscholen tussen de bebouwing van de Herengracht en de Keizersgracht, een stadstuin van circa dertig meter diep — een uitzonderlijke situatie aan de Herengracht.

Sinds 2010 staat de zeventiende-eeuwse grachtengordel binnen de Singelgracht op de Werelderfgoedlijst van UNESCO. Wie hier woont, woont in een internationaal erkend voorbeeld van stedenbouw en waterbeheer uit de bloeitijd van de Republiek.